Sterke prestaties van Amerikaanse aandelen hebben de weging van aandelen in veel portefeuilles verhoogd. Daarom is herbalanceren belangrijk, uit het oogpunt van risicobeheersing, waarschuwt Barron’s. Dat vraagt vaak om beslissingen die ingaan tegen het gevoel van beleggers.

Amerikaanse aandelen kenden de afgelopen jaren een uitzonderlijk sterke periode. Het totaalrendement van 17,9% voor de S&P 500 vorig jaar was de bekroning op een stijging van meerdere jaren. Dat leverde veel beleggers fraaie rendementen op, maar heeft ook het risicoprofiel van veel beleggingsportefeuilles ongemerkt veranderd. Hierdoor kan de balans die u ooit had aangebracht, verstoord raken.

Wie begin 2020 startte met een klassieke portefeuilleverdeling van 60% aandelen en 40% obligaties en sindsdien alleen dividenden en rente heeft herbelegd, zit nu op een verhouding van 72% aandelen en 28% obligaties, zo rekent David Kelly, strateeg bij JP Morgan Asset Management voor.

Het vermogen is weliswaar gegroeid, maar de concentratie in aandelen ook. Wie het risico wil verlagen, zal doorgaans aandelen moeten verkopen en obligaties bijkopen.

Meer aandacht voor internationale markten

Amerikaanse aandelen zetten lange tijd de toon, maar dat is niet in beton gegoten, zo bleek vorig jaar. Aandelen van buiten de VS deden het zelfs beter dan de Amerikaanse markt. De MSCI ACWI ex USA-index (die de prestaties van grote- en middelgrote bedrijven in de wereldwijde aandelenmarkten, met uitzondering van de Verenigde Staten meet) steeg met 32,39%, na meer dan tien jaar waarin Amerikaanse aandelen domineerden.

Kelly ziet dat niet als toeval, maar als een gevolg van structurele waarderingsverschillen. Aandelen van buiten de VS zijn relatief goedkoper. Terwijl de S&P 500 rond 21 tot 22 keer de verwachte winst noteert, ligt dat bij de internationale index rond 14 tot 15 keer. Dat verschil is aanzienlijk.

Daarnaast speelt volgens de strateeg van JP Morgan bij Amerikaanse beleggers een thuislandvoorkeur mee. Veel Amerikaanse beleggers hebben onbewust een sterke focus op eigen land. Aandelen uit andere landen krijgen vaak pas meer aandacht nadat ze langere tijd beter hebben gepresteerd.

Herbalanceren als risicobeheer

Herbalanceren draait in essentie om risicocontrole, stelt Brian McKinney, beleggingsadviseur bij Williams Asset Management. Het doel is niet om winnaars te verkopen omdat ze morgen zouden dalen, maar om te voorkomen dat een positie te groot wordt binnen de portefeuille. Zonder bijsturing kan een zorgvuldig opgebouwde strategie langzaam veranderen in een portefeuille die vooral drijft op momentum. Dat gebeurt vaak ongemerkt.

Toch voelt herbalanceren vaak ongemakkelijk. Het druist in tegen de psychologie van beleggers, legt Omar Aguilar, chief investment officer van Schwab Asset Management, uit. Het betekent immers dat je verkoopt wat goed heeft gepresteerd en koopt wat is achtergebleven. Dat druist in tegen de menselijke neiging om recente successen door te trekken naar de toekomst. Sterke beursjaren kunnen leiden tot overmoed.

Discipline nodig om periodiek te checken

Juist wanneer het het minst aantrekkelijk voelt om bij te sturen, is het vaak het meest nodig. Het vraagt discipline van beleggers om tegen hun eigen instinct in te handelen. Een praktische aanpak is om periodiek naar de portefeuille te kijken alsof je helemaal opnieuw begint. Zou je met het huidige vermogen dezelfde verdeling kiezen?

Blijf nuchter en denk niet dat de successen van vorig jaar ook dit jaar succesvol zullen zijn. Herbalanceren hoeft overigens niet altijd te betekenen dat je grote winsten verkoopt. Nieuwe inleg of ontvangen dividend kan worden gebruikt om de portefeuille aan te vullen met aandelen uit categorieën met een te lage weging.

Ook fiscale strategieën kunnen volgens McKinney helpen. Verliezen elders in de portefeuille kunnen bijvoorbeeld worden gebruikt om gerealiseerde winsten te compenseren. Sommige beleggers kiezen ervoor om sterk gestegen beleggingen te schenken aan goede doelen, wat zowel de concentratie verlaagt als fiscaal voordeel kan opleveren.

Lees ook: Geconcentreerde portefeuilles: overtuiging of onnodig risico?