Volledige tekst in het Engels van de kersttoespraak van koning Willem-Alexander in 2022


Velen van jullie zijn deze kerst in een schaduw van zorgen. “Het is een moeilijke tijd”, vertellen mensen me. Is er genoeg geld om de rekeningen te betalen nu alles zo duur is geworden? Waar vind ik nu eindelijk een geschikte woning of studentenkamer? En hoe zit het met de toekomst van mijn bedrijf?

Het is ook een confronterende tijd, want dwingt klimaatverandering ons niet tot drastische keuzes? En lopen we in ons land met zijn beperkte ruimte en tegenstrijdige belangen niet tegen beperkingen aan? We voelen het in onze botten dat we moeilijke beslissingen niet langer kunnen uitstellen. Pleisters en noodverbanden helpen niet meer. Het moet anders.

Dat confronteert ons met de vraag waar we naartoe willen vanaf hier. Wat voor samenleving willen we eigenlijk, en hoe houden we vast aan onze waarden – vrijheid, gelijkheid, sociale rechtvaardigheid – op weg naar een nieuwe stabiliteit?

Erg ingewikkeld! Ik begrijp de onzekerheid die op veel plekken voelbaar is, de stress en ook de boosheid. Dan kan het een verademing zijn om wat stoom af te blazen. Maar we mogen niet verzanden in zondebokken en cynische kritiek of onverschilligheid.

Democratie betekent niet dat degenen die het hardst schreeuwen hun zin krijgen. Democratie betekent samen werken aan oplossingen waar de meerderheid zich in kan vinden, met respect voor ieders grondrechten. Daarbij is een zorgvuldige afweging van alle belangen vereist.

Dat laatste is essentieel, bijvoorbeeld in de relatie tussen landelijk en stedelijk gebied. Het is hoog tijd om de verbinding te versterken. Want wat zou de Randstad zijn zonder de provincies? En de provincies zonder Randstad? We hebben elkaar hard nodig.

Lees ook:  Kroonprinses Amalia viert 19e verjaardag thuis bij familie

Laten we proberen – waar we ook wonen – vooroordelen te ontlopen. Laten we ervoor zorgen dat we elkaar niet uit het oog verliezen! Geef elkaar in ieder geval het voordeel van de twijfel. Mijn oproep aan ieder van jullie is: doe mee, luister mee, denk mee, doe mee!

Soms kan het helpen om naar buiten te kijken en het voorbeeld van anderen aan te nemen. Zoals het Oekraïense volk dat nu al tien maanden met ongelooflijke moed en eensgezindheid in opstand komt tegen het brute geweld van Rusland. De belofte van Kerstmis – de hoop op vrede – leeft in alle Oekraïense harten, en in de onze.

Ook de wijsheid van ouderen kan voor inspiratie zorgen. Ik word eraan herinnerd Dankbaarheid, een kort boek van neuroloog Oliver Sacks, geschreven tegen het einde van zijn leven. Het maakte hem blij om jonge, getalenteerde mensen om zich heen te zien. “De toekomst is in goede handen”, schrijft hij.

“De toekomst is in goede handen.” Zou ik hem willen zeggen. Ik kom ze overal tegen. Jongeren met idealen en verbeeldingskracht. Ze voelen zich medeverantwoordelijk en zijn bereid de toekomst op hun schouders te nemen.

Er zit zoveel veerkracht in de jonge generatie! Maar jongeren kunnen het niet alleen. Ze zeggen terecht: “Plaats niet alles op ons. Luister naar ons, geef ons de ruimte, vertrouw ons, help ons, maar neem eigen verantwoordelijkheid en maak die waar.”

Lees ook:  Man zou naaktfoto's hebben gebruikt om meer dan 100 meisjes te chanteren; Grootste Nederlandse online misbruikzaak

We beseffen het niet altijd, maar we zijn tot zoveel meer in staat dan we denken. Ik ben ervan overtuigd dat we ook zeer complexe problemen tot een goed einde kunnen brengen en pijnlijke wonden kunnen helen, zodat we samen verder kunnen. Ook als er heftige emoties bij komen kijken.

Een belangrijk voorbeeld hiervan is de erkenning van het leed dat mensen in de koloniale tijd is aangedaan.

Het afgelopen jaar hebben mijn vrouw en ik met mensen van alle leeftijden over dit onderwerp gesproken, ook met afstammelingen van mensen die generaties geleden in slavernij leefden. In het komende herdenkingsjaar zal dit onze focus houden. Wij blijven betrokken.

Niemand is nu verantwoordelijk voor de onmenselijke daden die werden gepleegd op het leven van mannen, vrouwen en kinderen. Maar door ons gedeelde verleden eerlijk onder ogen te zien en de misdaad tegen de menselijkheid die slavernij was te erkennen, leggen we de basis voor een gedeelde toekomst.

Een toekomst waarin we ons verzetten tegen alle hedendaagse vormen van discriminatie, uitbuiting en onrecht.

De excuses van het kabinet zijn het begin van een lange weg. Laten we elkaar blijven vasthouden, ook in heftige tijden met heftige emoties.

Marieke Lucas Rijneveld schreef haar eigen gedicht toen hij na veel ophef besloot The Hill We Climb niet te vertalen. Het heet Alles bewoonbaar. Een combinatie van empathie, hoop en geloof in onze toekomst samen.

Lees ook:  Tientallen politieagenten in Tilburg doen mee aan zoektocht naar 10-jarig meisje

Dit zijn de laatste regels:

Jij zult juist verbroederen, je wilt één vuist, en misschien is je hand

nu nog niet krachtig genoeg, of moet je eerst sterven van de ander

vastpakken om te verzoenen, moet je waarschijnlijk de hoop voelen

dat je iets doet wat de wereld zal verbeteren, al moet je dit niet

vergeten: kom na het knielen weer overeind en recht samen de rug.

Ik wens u allen – waar u ook bent en wat uw persoonlijke omstandigheden ook zijn – een gezegende kerstviering toe.

Opmerking van de uitgever

De dichteres Marieke Lucas Rijneveld, die in 2020 de eerste Nederlandse winnaar van de International Booker Prize werd, werd in eerste instantie gevraagd om het gedicht van Amanda Gorman te vertalen De heuvel die we beklimmen, die ze reciteerde tijdens de inauguratie van de Amerikaanse president Joe Biden in 2021. In plaats daarvan componeerde Rijneveld zijn eigen gedicht, Alles bewoonbaarof Alles bewoonbaar. Het door Willem-Alexander geciteerde gedeelte werd door Michele Hutchinson vertaald als:

wat je wilt is broederschap, je wilt één vuist, en misschien jouw

hand nog niet krachtig genoeg is, of misschien moet je eerst de hand pakken

van een ander in verzoening, je moet actief de hoop voelen dat

je doet iets om de wereld te verbeteren, hoewel je dat niet moet doen

vergeet dit: sta weer op na het knielen en strek onze ruggen samen.

Een Engelse vertaling werd gepubliceerd door The Guardian.

Plaats een reactie