Vakantieweer

Geplaatst op 7 augustus, 2014 om 3:05 | In de categorie:

Terwijl in Hoevelaken tijdens een wolkbreuk de boel bij bakker Toebast en de Jumbo onderstroomt, zit ik met niet meer dan een motregentje in een tent op Texel. Enkele jaren terug aan de Noordzeekust is dat anders. De regen slaat dan de eerste dagen als roffelende Afrikaanse trommels onafgebroken op ons tentdoek neer. De grijze regenlucht wekt de indruk nooit meer van kleur te veranderen. Toch kust na drie dagen een zacht zonnetje ons wakker. Ik eet een croissantje – een uit Frankrijk overgewaaid broodje ‘gebakken lucht’ – en pak tevreden de krant.
De buurman op de camping begint een praatje. Natuurlijk over het weer. ‘Het weer was niet om over naar huis te schrijven, hè? Over drie dagen zit onze vakantie er weer op. Het was dit jaar één bak ellende.’

‘Dat is jammer’, zeg ik, ‘want de komende week zijn de weersvoorspellingen goed. Het wordt strandweer.’
De zonnige vooruitzichten hebben geen vat op hem. ‘Eerst zijn we in Brabant geweest’, zo vervolgt hij op grijze toon. ‘Zaterdag tijdens de aankomst was het al mis. Het was zwaarbewolkt en we waren nog niet op de camping of het begon te regenen. Zondag was het nat, maandag was het nat, en ook dinsdag zeikte het van de regen, hoewel het toen soms tussendoor nog wel even droog was. Op woensdag kwam daar ook nog eens een forse wind bij. Toen we zondags uit Brabant wegreden, was het even droog, maar op weg naar de Noordzeekust betrok de lucht alweer. En ja hoor, we reden hier de camping op en het regende alweer pijpenstelen.’

Hij praat als een miezerige regenbui waar geen eind aan komt. ‘Vorig jaar hebben we het net andersom gedaan’, gaat hij onverdroten verder. ‘Toen gingen we eerst naar de Noordzeekust en daarna naar Brabant. Eerst was het nog redelijk mooi, maar eigenlijk hadden we ook toen de hele week maar één echte stranddag. En in Brabant hadden we vorig jaar op dinsdag nog wel droog weer, maar was het door de wind toch redelijk koud, en op woensdag was er midden op de dag even zon, maar…’

Uit niets kan ik opmaken dat deze onechte neef van Piet Paulusma zijn weerpraatje langzamerhand gaat afronden. Sterker nog, zijn buienradar schuift nu over de vakantie van een jaar geleden. Hij kan zich nog goed herinneren dat een plotselinge regenbui aan het eind van de eerste donderdag hem en zijn gezin volkomen verraste. Onder de monotone opsomming van de weersgesteldheid van al zijn vakantiedagen worden mijn ogen zwaarder en zwaarder. Ik dommel boven mijn krant in slaap.
Mijn vakantie is dan écht begonnen.

Ben Tekstschrijver