Therapie tegen troosteloosheid

Geplaatst op 8 september, 2015 om 12:56 | In de categorie:

Op vakantie in Ierland lopen we door Galway, een kleurrijke universiteitsstad met een levendig muziekleven. In de drukke winkelstraat in het centrum zoek ik een meisje met zwart haar en blauwe ogen. De Amerikaanse singer-songwriter Steve Earle kwam dit meisje tegen toen hij hier een tijdje verbleef en speelde met plaatselijke muzikanten. Hij maakte een lied over haar: the Galway Girl.

Ik zie nergens een meisje met zwart haar en blauwe ogen. Wel zie ik een gast, midden twintig, in een muffig grijs pak, die Candle in the wind van Elton John zingt. Zijn muziek komt uit een blikkerig speakertje. Hij doet zijn best het winkelend publiek voor zich te winnen. Niemand blijft stilstaan.

Tegenover hem staat een kerel die verveeld een reclamebord vasthoudt. Hij is ingehuurd door een zaakje dat telefoons repareert en voor een tientje simlockvrij maakt. De trap op, zegt het bord. Niemand doet het.

Daarnaast staat een zwerver. Hij zet een halve liter bier aan de lippen en stopt de fles in zijn binnenzak. Daarna inspecteert hij een peukstompje uit de vuilnisbak. Dat is zeiknat van de regen. Onverrichter zake gooit hij hem terug.

Het wordt tijd om aan deze troosteloosheid wat fleur te geven. Het wordt tijd voor het meisje met het zwarte haar en de blauwe ogen. Dan bedenk ik me dat ook Steve Earle niet veel troost heeft gevonden bij zijn Galway Girl. Ja, één nacht, maar daarna was ze vertrokken. Earle bleef achter met een ‘broken heart and a ticket home’.

Steve Earle gooit zijn lied in een onweerstaanbaar vrolijke verpakking. Om zijn eigen troosteloosheid te verdrijven, snap ik nu.

Samen met de Ierse Sharon Shannon speelt Earle zijn melancholie op een traditioneel Ierse manier van zich af. De mandolien, de fiddle, de fluit, de bandoneon en de drums doen hun helende werk. De lach kwispelt de traan terug in zijn hok, voor troosteloosheid is geen plaats. Ik begin de melodie zachtjes te neuriën en stel me voor dat de zanger zijn eerste muntje krijgt, een klant de trap op loopt naar het telefoonzaakje en de zwerver een ongerept pakje sigaretten in de vuilnisbak vindt.

Flierefluitend loop ik verder.

Ben Tekstschrijver