Pixies? Nou Leo, dat is harde shit

Geplaatst op 13 juni, 2014 om 10:06 | In de categorie:

Als tekstschrijver doe ik veel interviews. Soms gebeurt er iets waardoor het gesprek ineens de wind in de rug krijgt. Zoals nu.

De cliëntenraad van Bartiméus, het instituut voor blinden en slechtzienden, brengt een krant uit. Mij is gevraagd hiervoor een cliënt te interviewen. Leo. De afspraak is dat ik hem als ghostwriter help met het schrijven van een column. Ik zit klaar om hem te interviewen en wacht op zijn komst. Nog niet duidelijk is waar de column precies over moet gaan.

Leo komt binnen, plaatst zijn blindenstok tegen de muur en pakt een stoel, een meter bij me vandaan. Hij is vanaf zijn geboorte blind en woont in een van de appartementen van Bartiméus. Zelfstandig. Wel heeft hij elke dag wat hulp nodig, bijvoorbeeld bij de boodschappen. ‘Soms valt het kwartje bij mij wat traag’, vertelt hij. ‘Het duurde bijvoorbeeld even voordat ik iets simpels als een ei koken doorhad.’
Zoals twee voetbalteams in het begin het balletje risicoloos rondspelen om elkaar wat af te tasten, zo praten wij de eerste minuten wat over koetjes en kalfjes. We proberen elkaar ‘in beeld te krijgen’ en zoeken naar een connectie. Ik vraag of hij nog speciale liefhebberijen heeft.

‘Ik luister graag naar alternatieve rockmuziek’, antwoordt hij.

Ik spits mijn oren en zie een mooi emo-bruggetje aan de horizon verschijnen. ‘O ja, leuk’, zeg ik. ‘Daar hou ik ook van. Ik ga bijvoorbeeld elk jaar naar Lowlands. Van welke muzikant of band gaat jouw hart sneller kloppen?’

‘De Pixies’, zegt Leo.

Bingo. Ik heb ergens nog een cd van de Pixies op de plank staan – lang niet meer gedraaid overigens – en heb een paar dagen eerder toevallig gelezen dat deze heren uit Boston na jaren weer bij elkaar komen om een cd te maken en op tournee te gaan. Ik ken hun zanger en hun vlijmscherpe gitaarpartijen.

‘De Pixies, zeg ik’, ‘nou, Leo, dat is harde shit.’

‘Jaaah…, dat is zeker harde shit’, zegt Leo met stemverheffing. Ondanks dat hij blind is, voel ik dat hij me verbaasd aankijkt. ‘Maar begrijp ik het nou goed, ken jij de Pixies?, vraagt hij ongelovig.

‘Ja’, zeg ik bijna trots. ‘Hun zanger noemt zich Black Francis en ze gaan binnenkort weer optreden.’

Dat hoefde ik hem natuurlijk niet te vertellen. ‘Ja, Black Francis….’ Hij stoot de naam van de zanger bijna kraaiend uit en schiet enthousiast uit zijn stoel, mijn richting in. Black Francis (later: Frank Black) breekt het ijs. Het interview is daarna een makkie. Leo vertelt honderduit en blijkt gewoon een slimme gozer. Een kerel die luisterboeken leest, lid is van de VPRO en overal een mening over heeft. Kortom, een heel normaal mens, alleen hij ziet niks.
‘Ja’, zegt hij, ‘ik mag dan wel blind zijn, maar ik ben niet dom of achterlijk.’

Deze uitspraak bombarderen we direct tot het thema van zijn column.

Ben Tekstschrijver

Fotobijschrift: Black Francis brengt een hommage aan Herman Brood bij zijn standbeeld in Zwolle. (foto Wikipedia Commons)