Kantoortuin

Geplaatst op 5 september, 2014 om 2:10 | In de categorie:

Het is de dag na de fatale vlucht van de MH17. Het komt voor mij dichtbij omdat niet veel eerder mijn oudste dochter voor een welverdiende vakantie over Rusland naar Thailand vloog. Het had haar ook kunnen overkomen. Opgelucht haal ik adem, ik had me geen raad geweten, het leven is niet vanzelfsprekend.

Het werk roept. Toch. Ondanks het vreselijke nieuws. Als zzp’er mag ik dan de nodige vrijheden hebben, deadlines kunnen die vrijheid aardig ondermijnen. Ik moet vandaag een interview uitwerken met een hoogleraar van het AMC, een kei op het gebied van slokdarmkanker.

Het wordt een warme dag. Op mijn zolderkamer zindert de warmte van de vorige dag nog na. Ik posteer me daarom met mijn laptop in de tuin, want die vrijheid heb ik dan weer wel. Een heg scheidt mijn tuin van die van de buren. Daar past oma op de kinderen en hond Karel. Even later krijgt ze gezelschap van de andere oma. De heg doet geen enkele moeite hun gesprek privé te houden. Al gauw komt het onderwerp in onvervalst Hoevelakens op de aanslag op het lijntoestel naar Maleisië.

‘Ik had de rooie bieten opstaan en keek naor de Tour de France en toen werd het programma onderbroken’, zegt oma 1.

‘Ik zat peerdensport op de Duitse tv te kieken, in Aken, weet je nie, en toen hoorde ik het van dat vliegtuug’, zegt oma 2. ‘Verschrikkelijk hè?’

Ik probeer de gegevens over slokdarmkanker tot me door te laten dringen. Een operatie duurt acht uur, lees ik in mijn aantekeningen. Hoe doen die mensen dat? Dokters moeten toch ook eten en naar het toilet, lossen ze elkaar af in zo’n operatieteam?

Lang kan ik bij deze vraag niet stilstaan, want de oma’s trekken weer mijn aandacht. ‘Ik denk dat dit nog wel een staartje kriegt’, zegt oma 1. ‘Want die Poetin is een doerak, hoor! Je zult er maar inzitten, in dat vliegtuug, of je kienderen of je ouwers.’

‘Hé Karel, hou es op met dat graven…’, schreeuwt oma 1 ineens, de vliegtuigramp even de vliegtuigramp latend.

‘Die Totilas is trouwens wel een goed peerd’, zegt oma 2.

Na haar uitstapje naar het  beroemde dressuurpaard komt oma 2 weer terug op de vliegtuigcrash. ‘Hoe zou dat zijn, als je neergeschoten wordt, vraagt ze zich af. ‘Mins, dat weet ik ook niet’, zegt oma 1 die dat begrijpelijkerwijs nog nooit meegemaakt heeft, om daarna nogmaals Karel tot de orde te roepen: ‘Hé Karel, Káárrul… hou daar es mee op, met dat graven!’

Ondanks de onbeschrijflijke ellende van de vliegtuigaanslag schiet ik in de lach. Omdat de hond gewoon doorgaat met graven. Oorlog, milieurampen, ziektes en menselijk falen slaan diepe wonden in levens van mensen, maar er is altijd ergens een hond die gewoon doorgaat met graven. Het leven gaat door. Gelukkig.

Ook voor de oma’s is het gegraaf van Karel het sein om hun rol als oppasoma weer op te pakken. Ze spelen met hun kleinkinderen een potje ‘peerdenkwartet’. Ik stort me weer op het AMC-verhaal. Even later hoor ik: ‘Oma 2, heb jij voor mij van Verzorging de hoevenkrabber?’

Hoevenkrabber? Uit onderzoek blijkt dat kantoortuinen als onderdeel van ‘Het Nieuwe Werken’ helemaal niet zo effectief zijn als vaak wordt aangenomen. Ook míjn kantoortuin blijkt niet ideaal om me te concentreren, dus zoek ik de afzondering van mijn zolderkamer weer op. Dat verhaal met die hoogleraar moet nu echt af. Al heb ik na de ramp met lijnvlucht MH17 van Malaysia Airlines even geen zin in het woord ‘deadline’…

Ben Tekstschrijver