Bezoek op zondag

Geplaatst op 2 oktober, 2015 om 9:36 | In de categorie:

Vandaag – 2 oktober – is mijn moeder jarig. ‘Tante Marrie’ is 88 jaar geworden. Reden om een kleine traditie voort te zetten: mijn blog van deze maand draag ik aan haar op.

Als ik op een regenachtige zondagmorgen mijn moeder bezoek in het zorgverblijf, hangt aan de deur van een van de huiskamers een bordje ‘Stilte, kerkdienst’. Voor de liefhebbers wordt op tv een kerkdienst uit de hervormde kerk in Putten integraal uitgezonden. Door de ruit van de deur zie ik de witgrijze haren van mijn moeder boven de rugleuning van de bank uitsteken. Dat verbaast me niet, natuurlijk volgt ze de dienst.

Ik kom op een verkeerd moment, besef ik. De woorden van de dominee gaan vóór een gesprekje met haar zoon. Jammer, want ik wil mijn moeder vertellen dat onze vakantie in Ierland mooi was. En dat Elly, haar schoondochter, vandaag jarig is. Ik moet geduld hebben en luister maar even mee.

Moeder kijkt naar kerkdienst

De dominee stort vanaf een hoge kansel het Woord uit over de mensen beneden. De mannen in donker pak, de vrouwen met hoedjes. Dit is precies de kerkelijke omgeving die ze haar hele leven in Hoevelaken gewend was, toen ze nog bij machte was twee keer per zondag naar de kerk te gaan. Hierbij voelt ze zich vertrouwd.

Ik hoor weer de zware woorden die me linea recta terugbrengen naar mijn jeugdjaren toen ik achterin de kerk op de kleine galerij King-pepermunt zat weg te knauwen, totdat de lange preek afgelopen was. ‘Jammer’, denk ik een beetje geïrriteerd, ‘ik kwam niet voor een kerkdienst, ik kwam voor mijn moeder.’

Als de dominee de slotzang aankondigt, haal ik opgelucht adem. De verzorging is net begonnen de tafel te dekken, maar ik heb nog even de tijd om mijn moeder te spreken. Dan heb ik haar toch nog even voor mezelf en is mijn bezoek niet voor niets geweest.

‘Als ik omringd door tegenspoed, bezwijken moet, schenkt Gij mij leven…’, zingen de kerkgangers in Putten. Ik kijk naar het scherm en herken de woorden en melodie. Ineens hoor ik naast me een hoog stemmetje de woorden zachtjes mee prevelen. Breekbaar en broos. Mijn moeder kijkt met een hemelse blik naar het scherm. Ik zie vooral haar lippen bewegen, hoor nauwelijks geluid. Toch is duidelijk dat ze de woorden kent, het is een van haar favoriete psalmen. Zij vindt de woorden zonder te zoeken. Die bewaart ze ergens diep in de krochten van haar hersenen, op een plek waar meneer Alzheimer nog niet bij kan komen.

Mijn sluimerende irritatie verdampt in een paar seconden. Ik sluit haar hand in de mijne en neurie het lied stilletjes mee. De hoge vochtigheidsgraad buiten verplaatst zich naar mijn oogkassen.

Als de dienst afgelopen is, vertel ik haar over Ierland en de verjaardag. ‘Is Elly jarig, die lieverd’, zegt ze, ‘koop je van mijn geld een mooi cadeau voor haar?’ Ik knik, komt goed. Even later vraagt ze waar ik met mijn vakantie ben geweest en wie ook alweer jarig is. Dus mag ik mijn verhaal nog een keer vertellen. Heel gezellig, maar zo intens als daarnet, tijdens die slotpsalm, wordt het niet meer.

Ben Tekstschrijver