Ben Blog: Optiefen, ouwe graftak

Geplaatst op 6 maart, 2015 om 2:55 | In de categorie:

Als onze jongste in onze gezinsdiscussies verbaal onder vuur komt te liggen, grijpt ze nog wel eens naar haar ultieme verdedigingsmiddel: ‘Optiefen, ouwe graftak!’. Dat werkt altijd: we lachen, de kou is uit de lucht en zij heeft de aandacht afgeleid.

Geïnspireerd door tv en reclame roepen we ineens allemaal  ‘hatseflats’ of ‘goeiesmorgens deze morgen’. In mijn jonge jaren zorgden vooral Koot en Bie voor de munitie. ‘Mozes kriebel’ en ‘Jemig de pemig’ zitten nog in mijn geheugen gegrift. Ten tijde van Barend Servet, Sjef van Oekel en Fred Haché doorspekten we onze conversaties met ‘pollens’, ‘reeds’ en ‘als het ware’ en in de jaren negentig hoorde je overal om je heen Rijk de Gooijer met zijn ‘Ken’k ik effe vange’ en ‘Foutje bedankt’.

Het is de natte droom van elke tekstschrijver, copywriter en reclamemaker: een slogan verzinnen die zich daarna als een virus verspreidt naar treincoupés, kantoren en cafés. Of in termen van tegenwoordig: die viraal gaat.

‘Optiefen, ouwe graftak’ komt uit een tekenfilmpje van SIRE uit 2007. Mies zit in de tram, maar daar komt oma.

‘Mag ik daar zitten’, zegt oma. ‘Ik ben oud en een beetje moe.’

‘Optiefen, ouwe graftak’, zegt Mies.

Oma moet huilen.

Mies is blij. Nu kan ze lekker blijven zitten.

Het filmpje maakte deel uit van de campagne ‘De maatschappij dat ben jij’. Ik vond het filmpje zo leuk dat ik hem nog maar eens op mijn Facebookpagina plaatste. Tot mijn verrassing inspireerde dit Ron Tuijnman uit Huizen, een van mijn Facebookvrienden, tot een geheel eigen invulling van het opvoedende clipje. Misschien even kort uitleggen: er is geen stoel of bank te vinden waar deze Ron zijn mening onder steekt. Hij ergert zich rot aan de ‘zorgsloop’ door het huidige kabinet. De campagne ‘Nederland verandert, de zorg verandert mee’ van de Rijksoverheid doet zijn tenen krommen. De verzorgingsstaat wordt onder onze reet afgebroken, vindt hij, terwijl men het doet voorkomen of we erop vooruitgaan.

Ron snapt daarom wel waarom Mies niet opstaat voor dat zielige omaatje, want Mies heeft een gescheurde meniscus. Ze kan veel moeilijker staan dan oma. Mies wacht op haar operatie, maar die is onbetaalbaar geworden door het hoge eigen risico. Daarom is Mies druk aan het sparen. Ze denkt er wel eens over om de tas van oma uit haar handen te rukken. Daar zit geld in dat oma sinds de bankencrisis en Icesafe niet meer aan de bank toevertrouwt. Ook wil meneer Rutte elk jaar een flink deel van dat geld inpikken en dus sjouwt ze dat geld altijd met zich mee. Vroeger verstopte oma dat geld in haar huisje, maar dat durft ze niet meer. Sinds meneer Opstelten alle politiebureaus heeft gesloten en agenten aan het invullen van rittenboekjes heeft gezet, is oma bang dat inbrekers haar huisje stuk maken om naar haar centjes te zoeken. Oma moet wel vaker huilen, eigenlijk nog veel vaker om meneer Rutte en zijn vriendjes dan om de Miesjes in de tram… 

Nog afgezien van het politieke statement zet deze ‘update’ van Ron me wel even aan het denken. Gedrag heeft vaak een verhaal, een verklaring. Ik beschouwde Mies altijd als een verwend en onuitstaanbaar kreng en was stilletjes blij dat mijn jongste wat beschaafder in de trein zit. Maar ja, die heeft geen gescheurde meniscus…

Ben Tekstschrijver